ಸೂಕ್ತ 147

ಕ॒ಥಾ ತೇ॑ ಅಗ್ನೇ ಶು॒ಚಯಂ॑ತ ಆ॒ಯೋರ್ದ॑ದಾ॒ಶುರ್ವಾಜೇ॑ಭಿರಾಶುಷಾ॒ಣಾಃ । ಉ॒ಭೇ ಯತ್ತೋ॒ಕೇ ತನ॑ಯೇ॒ ದಧಾ॑ನಾ ಋ॒ತಸ್ಯ॒ ಸಾಮ॑ನ್ರ॒ಣಯಂ॑ತ ದೇ॒ವಾಃ ॥

क॒था ते॑ अग्ने शु॒चयं॑त आ॒योर्द॑दा॒शुर्वाजे॑भिराशुषा॒णाः । उ॒भे यत्तो॒के तन॑ये॒ दधा॑ना ऋ॒तस्य॒ साम॑न्र॒णयं॑त दे॒वाः ॥

ಬೋಧಾ॑ ಮೇ ಅ॒ಸ್ಯ ವಚ॑ಸೋ ಯವಿಷ್ಠ॒ ಮಂಹಿ॑ಷ್ಠಸ್ಯ॒ ಪ್ರಭೃ॑ತಸ್ಯ ಸ್ವಧಾವಃ । ಪೀಯ॑ತಿ ತ್ವೋ॒ ಅನು॑ ತ್ವೋ ಗೃಣಾತಿ ವಂ॒ದಾರು॑ಸ್ತೇ ತ॒ನ್ವಂ॑ ವಂದೇ ಅಗ್ನೇ ॥

बोधा॑ मे अ॒स्य वच॑सो यविष्ठ॒ मंहि॑ष्ठस्य॒ प्रभृ॑तस्य स्वधावः । पीय॑ति त्वो॒ अनु॑ त्वो गृणाति वं॒दारु॑स्ते त॒न्वं॑ वंदे अग्ने ॥

ಯೇ ಪಾ॒ಯವೋ॑ ಮಾಮತೇ॒ಯಂ ತೇ॑ ಅಗ್ನೇ॒ ಪಶ್ಯಂ॑ತೋ ಅಂ॒ಧಂ ದು॑ರಿ॒ತಾದರ॑ಕ್ಷನ್ । ರ॒ರಕ್ಷ॒ ತಾನ್ತ್ಸು॒ಕೃತೋ॑ ವಿ॒ಶ್ವವೇ॑ದಾ॒ ದಿಪ್ಸಂ॑ತ॒ ಇದ್ರಿ॒ಪವೋ॒ ನಾಹ॑ ದೇಭುಃ ॥

ये पा॒यवो॑ मामते॒यं ते॑ अग्ने॒ पश्यं॑तो अं॒धं दु॑रि॒तादर॑क्षन् । र॒रक्ष॒ तान्त्सु॒कृतो॑ वि॒श्ववे॑दा॒ दिप्सं॑त॒ इद्रि॒पवो॒ नाह॑ देभुः ॥

ಯೋ ನೋ॑ ಅಗ್ನೇ॒ ಅರ॑ರಿವಾಁ ಅಘಾ॒ಯುರ॑ರಾತೀ॒ವಾ ಮ॒ರ್ಚಯ॑ತಿ ದ್ವ॒ಯೇನ॑ । ಮಂತ್ರೋ॑ ಗು॒ರುಃ ಪುನ॑ರಸ್ತು॒ ಸೋ ಅ॑ಸ್ಮಾ॒ ಅನು॑ ಮೃಕ್ಷೀಷ್ಟ ತ॒ನ್ವಂ॑ ದುರು॒ಕ್ತೈಃ ॥

यो नो॑ अग्ने॒ अर॑रिवाँ अघा॒युर॑राती॒वा म॒र्चय॑ति द्व॒येन॑ । मंत्रो॑ गु॒रुः पुन॑रस्तु॒ सो अ॑स्मा॒ अनु॑ मृक्षीष्ट त॒न्वं॑ दुरु॒क्तैः ॥

ಉ॒ತ ವಾ॒ ಯಃ ಸ॑ಹಸ್ಯ ಪ್ರವಿ॒ದ್ವಾನ್ಮರ್ತೋ॒ ಮರ್ತಂ॑ ಮ॒ರ್ಚಯ॑ತಿ ದ್ವ॒ಯೇನ॑ । ಅತಃ॑ ಪಾಹಿ ಸ್ತವಮಾನ ಸ್ತು॒ವಂತ॒ಮಗ್ನೇ॒ ಮಾಕಿ॑ರ್ನೋ ದುರಿ॒ತಾಯ॑ ಧಾಯೀಃ ॥

उ॒त वा॒ यः स॑हस्य प्रवि॒द्वान्मर्तो॒ मर्तं॑ म॒र्चय॑ति द्व॒येन॑ । अतः॑ पाहि स्तवमान स्तु॒वंत॒मग्ने॒ माकि॑र्नो दुरि॒ताय॑ धायीः ॥