Sūkta 187

पि॒तुं नु स्तो॑षं म॒हो ध॒र्माणं॒ तवि॑षीं । यस्य॑ त्रि॒तो व्योज॑सा वृ॒त्रं विप॑र्वम॒र्दय॑त् ॥

pitúm nú stoṣam mahó dharmā́ṇam táviṣīm ǀ yásya tritó vyójasā vṛtrám víparvamardáyat ǁ

स्वादो॑ पितो॒ मधो॑ पितो व॒यं त्वा॑ ववृमहे । अ॒स्माक॑मवि॒ता भ॑व ॥

svā́do pito mádho pito vayám tvā vavṛmahe ǀ asmā́kamavitā́ bhava ǁ

उप॑ नः पित॒वा च॑र शि॒वः शि॒वाभि॑रू॒तिभिः॑ । म॒यो॒भुर॑द्विषे॒ण्यः सखा॑ सु॒शेवो॒ अद्व॑याः ॥

úpa naḥ pitavā́ cara śiváḥ śivā́bhirūtíbhiḥ ǀ mayobhúradviṣeṇyáḥ sákhā suśévo ádvayāḥ ǁ

तव॒ त्ये पि॑तो॒ रसा॒ रजां॒स्यनु॒ विष्ठि॑ताः । दि॒वि वाता॑ इव श्रि॒ताः ॥

táva tyé pito rásā rájāṃsyánu víṣṭhitāḥ ǀ diví vā́tā iva śritā́ḥ ǁ

तव॒ त्ये पि॑तो॒ दद॑त॒स्तव॑ स्वादिष्ठ॒ ते पि॑तो । प्र स्वा॒द्मानो॒ रसा॑नां तुवि॒ग्रीवा॑ इवेरते ॥

táva tyé pito dádatastáva svādiṣṭha té pito ǀ prá svādmā́no rásānām tuvigrī́vā iverate ǁ

त्वे पि॑तो म॒हानां॑ दे॒वानां॒ मनो॑ हि॒तं । अका॑रि॒ चारु॑ के॒तुना॒ तवाहि॒मव॑सावधीत् ॥

tvé pito mahā́nām devā́nām máno hitám ǀ ákāri cā́ru ketúnā távā́himávasāvadhīt ǁ

यद॒दो पि॑तो॒ अज॑गन्वि॒वस्व॒ पर्व॑तानां । अत्रा॑ चिन्नो मधो पि॒तोऽरं॑ भ॒क्षाय॑ गम्याः ॥

yádadó pito ájaganvivásva párvatānām ǀ átrā cinno madho pitó’ram bhakṣā́ya gamyāḥ ǁ

यद॒पामोष॑धीनां परिं॒शमा॑रि॒शाम॑हे । वाता॑पे॒ पीव॒ इद्भ॑व ॥

yádapā́móṣadhīnām pariṃśámāriśā́mahe ǀ vā́tāpe pī́va ídbhava ǁ

यत्ते॑ सोम॒ गवा॑शिरो॒ यवा॑शिरो॒ भजा॑महे । वाता॑पे॒ पीव॒ इद्भ॑व ॥

yátte soma gávāśiro yávāśiro bhájāmahe ǀ vā́tāpe pī́va ídbhava ǁ

क॒रं॒भ ओ॑षधे भव॒ पीवो॑ वृ॒क्क उ॑दार॒थिः । वाता॑पे॒ पीव॒ इद्भ॑व ॥

karambhá oṣadhe bhava pī́vo vṛkká udārathíḥ ǀ vā́tāpe pī́va ídbhava ǁ

तं त्वा॑ व॒यं पि॑तो॒ वचो॑भि॒र्गावो॒ न ह॒व्या सु॑षूदिम । दे॒वेभ्य॑स्त्वा सध॒माद॑म॒स्मभ्यं॑ त्वा सध॒मादं॑ ॥

tám tvā vayám pito vácobhirgā́vo ná havyā́ suṣūdima ǀ devébhyastvā sadhamā́damasmábhyam tvā sadhamā́dam ǁ