Sūkta 170

न नू॒नमस्ति॒ नो श्वः कस्तद्वे॑द॒ यदद्भु॑तं । अ॒न्यस्य॑ चि॒त्तम॒भि सं॑च॒रेण्य॑मु॒ताधी॑तं॒ वि न॑श्यति ॥

ná nūnámásti nó śváḥ kástádveda yádádbhutam ǀ anyásya cittámabhí saṃcaréṇyamutā́dhītam ví naśyati ǁ

किं न॑ इंद्र जिघांससि॒ भ्रात॑रो म॒रुत॒स्तव॑ । तेभिः॑ कल्पस्व साधु॒या मा नः॑ स॒मर॑णे वधीः ॥

kím na indra jighāṃsasi bhrā́taro marútastáva ǀ tébhiḥ kalpasva sādhuyā́ mā́ naḥ samáraṇe vadhīḥ ǁ

किं नो॑ भ्रातरगस्त्य॒ सखा॒ सन्नति॑ मन्यसे । वि॒द्मा हि ते॒ यथा॒ मनो॒ऽस्मभ्य॒मिन्न दि॑त्ससि ॥

kím no bhrātaragastya sákhā sánnáti manyase ǀ vidmā́ hí te yáthā máno’smábhyamínná ditsasi ǁ

अरं॑ कृण्वंतु॒ वेदिं॒ सम॒ग्निमिं॑धतां पु॒रः । तत्रा॒मृत॑स्य॒ चेत॑नं य॒ज्ञं ते॑ तनवावहै ॥

áram kṛṇvantu védim sámagnímindhatām puráḥ ǀ tátrāmṛ́tasya cétanam yajñám te tanavāvahai ǁ

त्वमी॑शिषे वसुपते॒ वसू॑नां॒ त्वं मि॒त्राणां॑ मित्रपते॒ धेष्ठः॑ । इंद्र॒ त्वं म॒रुद्भिः॒ सं व॑द॒स्वाध॒ प्राशा॑न ऋतु॒था ह॒वींषि॑ ॥

tvámīśiṣe vasupate vásūnām tvám mitrā́ṇām mitrapate dhéṣṭhaḥ ǀ índra tvám marúdbhiḥ sám vadasvā́dha prā́śāna ṛtuthā́ havī́ṃṣi ǁ