ಮಂತ್ರ 1ಇ॒ಮಾ ರು॒ದ್ರಾಯ॑ ತ॒ವಸೇ॑ ಕಪ॒ರ್ದಿನೇ॑ ಕ್ಷ॒ಯದ್ವೀ॑ರಾಯ॒ ಪ್ರ ಭ॑ರಾಮಹೇ ಮ॒ತೀಃ ।
ಯಥಾ॒ ಶಮಸ॑ದ್ದ್ವಿ॒ಪದೇ॒ ಚತು॑ಷ್ಪದೇ॒ ವಿಶ್ವಂ॑ ಪು॒ಷ್ಟಂ ಗ್ರಾಮೇ॑ ಅ॒ಸ್ಮಿನ್ನ॑ನಾತು॒ರಂ ॥
इ॒मा रु॒द्राय॑ त॒वसे॑ कप॒र्दिने॑ क्ष॒यद्वी॑राय॒ प्र भ॑रामहे म॒तीः ।
यथा॒ शमस॑द्द्वि॒पदे॒ चतु॑ष्पदे॒ विश्वं॑ पु॒ष्टं ग्रामे॑ अ॒स्मिन्न॑नातु॒रं ॥
ಮಂತ್ರ 2ಮೃ॒ಳಾ ನೋ॑ ರುದ್ರೋ॒ತ ನೋ॒ ಮಯ॑ಸ್ಕೃಧಿ ಕ್ಷ॒ಯದ್ವೀ॑ರಾಯ॒ ನಮ॑ಸಾ ವಿಧೇಮ ತೇ ।
ಯಚ್ಛಂ ಚ॒ ಯೋಶ್ಚ॒ ಮನು॑ರಾಯೇ॒ಜೇ ಪಿ॒ತಾ ತದ॑ಶ್ಯಾಮ॒ ತವ॑ ರುದ್ರ॒ ಪ್ರಣೀ॑ತಿಷು ॥
मृ॒ळा नो॑ रुद्रो॒त नो॒ मय॑स्कृधि क्ष॒यद्वी॑राय॒ नम॑सा विधेम ते ।
यच्छं च॒ योश्च॒ मनु॑राये॒जे पि॒ता तद॑श्याम॒ तव॑ रुद्र॒ प्रणी॑तिषु ॥
ಮಂತ್ರ 3ಅ॒ಶ್ಯಾಮ॑ ತೇ ಸುಮ॒ತಿಂ ದೇ॑ವಯ॒ಜ್ಯಯಾ॑ ಕ್ಷ॒ಯದ್ವೀ॑ರಸ್ಯ॒ ತವ॑ ರುದ್ರ ಮೀಢ್ವಃ ।
ಸು॒ಮ್ನಾ॒ಯನ್ನಿದ್ವಿಶೋ॑ ಅ॒ಸ್ಮಾಕ॒ಮಾ ಚ॒ರಾರಿ॑ಷ್ಟವೀರಾ ಜುಹವಾಮ ತೇ ಹ॒ವಿಃ ॥
अ॒श्याम॑ ते सुम॒तिं दे॑वय॒ज्यया॑ क्ष॒यद्वी॑रस्य॒ तव॑ रुद्र मीढ्वः ।
सु॒म्ना॒यन्निद्विशो॑ अ॒स्माक॒मा च॒रारि॑ष्टवीरा जुहवाम ते ह॒विः ॥
ಮಂತ್ರ 4ತ್ವೇ॒ಷಂ ವ॒ಯಂ ರು॒ದ್ರಂ ಯ॑ಜ್ಞ॒ಸಾಧಂ॑ ವಂ॒ಕುಂ ಕ॒ವಿಮವ॑ಸೇ॒ ನಿ ಹ್ವ॑ಯಾಮಹೇ ।
ಆ॒ರೇ ಅ॒ಸ್ಮದ್ದೈವ್ಯಂ॒ ಹೇಳೋ॑ ಅಸ್ಯತು ಸುಮ॒ತಿಮಿದ್ವ॒ಯಮ॒ಸ್ಯಾ ವೃ॑ಣೀಮಹೇ ॥
त्वे॒षं व॒यं रु॒द्रं य॑ज्ञ॒साधं॑ वं॒कुं क॒विमव॑से॒ नि ह्व॑यामहे ।
आ॒रे अ॒स्मद्दैव्यं॒ हेळो॑ अस्यतु सुम॒तिमिद्व॒यम॒स्या वृ॑णीमहे ॥
ಮಂತ್ರ 5ದಿ॒ವೋ ವ॑ರಾ॒ಹಮ॑ರು॒ಷಂ ಕ॑ಪ॒ರ್ದಿನಂ॑ ತ್ವೇ॒ಷಂ ರೂ॒ಪಂ ನಮ॑ಸಾ॒ ನಿ ಹ್ವ॑ಯಾಮಹೇ ।
ಹಸ್ತೇ॒ ಬಿಭ್ರ॑ದ್ಭೇಷ॒ಜಾ ವಾರ್ಯಾ॑ಣಿ॒ ಶರ್ಮ॒ ವರ್ಮ॑ ಚ್ಛ॒ರ್ದಿರ॒ಸ್ಮಭ್ಯಂ॑ ಯಂಸತ್ ॥
दि॒वो व॑रा॒हम॑रु॒षं क॑प॒र्दिनं॑ त्वे॒षं रू॒पं नम॑सा॒ नि ह्व॑यामहे ।
हस्ते॒ बिभ्र॑द्भेष॒जा वार्या॑णि॒ शर्म॒ वर्म॑ च्छ॒र्दिर॒स्मभ्यं॑ यंसत् ॥
ಮಂತ್ರ 6ಇ॒ದಂ ಪಿ॒ತ್ರೇ ಮ॒ರುತಾ॑ಮುಚ್ಯತೇ॒ ವಚಃ॑ ಸ್ವಾ॒ದೋಃ ಸ್ವಾದೀ॑ಯೋ ರು॒ದ್ರಾಯ॒ ವರ್ಧ॑ನಂ ।
ರಾಸ್ವಾ॑ ಚ ನೋ ಅಮೃತ ಮರ್ತ॒ಭೋಜ॑ನಂ॒ ತ್ಮನೇ॑ ತೋ॒ಕಾಯ॒ ತನ॑ಯಾಯ ಮೃಳ ॥
इ॒दं पि॒त्रे म॒रुता॑मुच्यते॒ वचः॑ स्वा॒दोः स्वादी॑यो रु॒द्राय॒ वर्ध॑नं ।
रास्वा॑ च नो अमृत मर्त॒भोज॑नं॒ त्मने॑ तो॒काय॒ तन॑याय मृळ ॥
ಮಂತ್ರ 7ಮಾ ನೋ॑ ಮ॒ಹಾಂತ॑ಮು॒ತ ಮಾ ನೋ॑ ಅರ್ಭ॒ಕಂ ಮಾ ನ॒ ಉಕ್ಷಂ॑ತಮು॒ತ ಮಾ ನ॑ ಉಕ್ಷಿ॒ತಂ ।
ಮಾ ನೋ॑ ವಧೀಃ ಪಿ॒ತರಂ॒ ಮೋತ ಮಾ॒ತರಂ॒ ಮಾ ನಃ॑ ಪ್ರಿ॒ಯಾಸ್ತ॒ನ್ವೋ॑ ರುದ್ರ ರೀರಿಷಃ ॥
मा नो॑ म॒हांत॑मु॒त मा नो॑ अर्भ॒कं मा न॒ उक्षं॑तमु॒त मा न॑ उक्षि॒तं ।
मा नो॑ वधीः पि॒तरं॒ मोत मा॒तरं॒ मा नः॑ प्रि॒यास्त॒न्वो॑ रुद्र रीरिषः ॥
ಮಂತ್ರ 8ಮಾ ನ॑ಸ್ತೋ॒ಕೇ ತನ॑ಯೇ॒ ಮಾ ನ॑ ಆ॒ಯೌ ಮಾ ನೋ॒ ಗೋಷು॒ ಮಾ ನೋ॒ ಅಶ್ವೇ॑ಷು ರೀರಿಷಃ ।
ವೀ॒ರಾನ್ಮಾ ನೋ॑ ರುದ್ರ ಭಾಮಿ॒ತೋ ವ॑ಧೀರ್ಹ॒ವಿಷ್ಮಂ॑ತಃ॒ ಸದ॒ಮಿತ್ತ್ವಾ॑ ಹವಾಮಹೇ ॥
मा न॑स्तो॒के तन॑ये॒ मा न॑ आ॒यौ मा नो॒ गोषु॒ मा नो॒ अश्वे॑षु रीरिषः ।
वी॒रान्मा नो॑ रुद्र भामि॒तो व॑धीर्ह॒विष्मं॑तः॒ सद॒मित्त्वा॑ हवामहे ॥
ಮಂತ್ರ 9ಉಪ॑ ತೇ॒ ಸ್ತೋಮಾ॑ನ್ಪಶು॒ಪಾ ಇ॒ವಾಕ॑ರಂ॒ ರಾಸ್ವಾ॑ ಪಿತರ್ಮರುತಾಂ ಸು॒ಮ್ನಮ॒ಸ್ಮೇ ।
ಭ॒ದ್ರಾ ಹಿ ತೇ॑ ಸುಮ॒ತಿರ್ಮೃ॑ಳ॒ಯತ್ತ॒ಮಾಥಾ॑ ವ॒ಯಮವ॒ ಇತ್ತೇ॑ ವೃಣೀಮಹೇ ॥
उप॑ ते॒ स्तोमा॑न्पशु॒पा इ॒वाक॑रं॒ रास्वा॑ पितर्मरुतां सु॒म्नम॒स्मे ।
भ॒द्रा हि ते॑ सुम॒तिर्मृ॑ळ॒यत्त॒माथा॑ व॒यमव॒ इत्ते॑ वृणीमहे ॥
ಮಂತ್ರ 10ಆ॒ರೇ ತೇ॑ ಗೋ॒ಘ್ನಮು॒ತ ಪೂ॑ರುಷ॒ಘ್ನಂ ಕ್ಷಯ॑ದ್ವೀರ ಸು॒ಮ್ನಮ॒ಸ್ಮೇ ತೇ॑ ಅಸ್ತು ।
ಮೃ॒ಳಾ ಚ॑ ನೋ॒ ಅಧಿ॑ ಚ ಬ್ರೂಹಿ ದೇ॒ವಾಧಾ॑ ಚ ನಃ॒ ಶರ್ಮ॑ ಯಚ್ಛ ದ್ವಿ॒ಬರ್ಹಾಃ॑ ॥
आ॒रे ते॑ गो॒घ्नमु॒त पू॑रुष॒घ्नं क्षय॑द्वीर सु॒म्नम॒स्मे ते॑ अस्तु ।
मृ॒ळा च॑ नो॒ अधि॑ च ब्रूहि दे॒वाधा॑ च नः॒ शर्म॑ यच्छ द्वि॒बर्हाः॑ ॥
ಮಂತ್ರ 11ಅವೋ॑ಚಾಮ॒ ನಮೋ॑ ಅಸ್ಮಾ ಅವ॒ಸ್ಯವಃ॑ ಶೃ॒ಣೋತು॑ ನೋ॒ ಹವಂ॑ ರು॒ದ್ರೋ ಮ॒ರುತ್ವಾ॑ನ್ ।
ತನ್ನೋ॑ ಮಿ॒ತ್ರೋ ವರು॑ಣೋ ಮಾಮಹಂತಾ॒ಮದಿ॑ತಿಃ॒ ಸಿಂಧುಃ॑ ಪೃಥಿ॒ವೀ ಉ॒ತ ದ್ಯೌಃ ॥
अवो॑चाम॒ नमो॑ अस्मा अव॒स्यवः॑ शृ॒णोतु॑ नो॒ हवं॑ रु॒द्रो म॒रुत्वा॑न् ।
तन्नो॑ मि॒त्रो वरु॑णो मामहंता॒मदि॑तिः॒ सिंधुः॑ पृथि॒वी उ॒त द्यौः ॥